วันนี้เป็นวันวิสาขบูชา (เวลาของผมยังไม่ถึง แต่เวลาพิมพ์ใน exteen จะขึ้นวันที่ของเมืองไทย ผมก็เลยต้องพิมพ์วันนี้) ก็ update สั้นๆ แบบพอดีๆ ตามหัวข้อ

"ความคิดอย่างหนึ่ง ที่สมควรฝึกให้เกิดขึ้น เป็นประจำ คือคำว่า พอ คิดให้รู้จักพอ ผู้รู้จักพอจะเป็นผู้ที่มีความสบายใจ ส่วนผู้ที่ไม่รู้จักพอจะเป็นผู้ที่ร้อนเร่า แสวงหาไม่รู้จักหยุดยั้ง คนรวยที่ไม่รู้จักพอ ก็เป็นคนจนอยู่ตลอดเวลา คนจนที่รู้จัก พอ ก็เป็นคนมั่งมีตลอดเวลา"
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชสกลมหาสังฆปรินายก
อ้างอิงจากรายการเมืองไทยรายสัปดาห์วันที่ 20 พ.ค. 2548

ตรงไหนคือพอ ก็ต้องกลับไปที่หลักมัชฌิมาปฎิปทา หรือทางสายกลาง

หนังสือ นิกายเซน ของ ท่านคึกฤทธิ์ ท่านบอกไว้ว่าปุถุชนมักตัดสินเอาเองว่าอะไร "พอดี" ก็ต่อเมื่อตนมีสิ่งนั้นมากเกินไปแล้ว ... ทำให้น้อยเข้าไว้เห็นจะดีกว่า

ผมคิดเพิ่มต่อว่า...

อะไรที่เป็นสิ่งเพื่อตัวเอง... เรามักตัดสินว่าพอดี เมื่อมันมากเกินไปแล้ว...
แต่อะไรที่เพื่อผู้อื่น... เรามักตัดสินว่าพอดี เมื่อมันน้อยเกินไป...

ถ้าจะ balance ให้พอดี... ก็ต้องทำให้อะไรให้ตัวเองน้อยเข้าไว้ และให้ผู้อื่นมากขึ้นไป

ทุกวันนี้พยายามบอกตัวเองให้พอดีอยู่ตลอด ... แต่ถึงรู้ว่าต้องพอ... บางทีก็ยังทำไม่ได้... มันก็เลยว้าวุ่นใจอยู่ตลอดไม่สงบสักที... แต่ก็จะต้องพยายามทำตัวให้รู้จักพอให้มากๆขึ้นไปอีก...

แต่พูดแบบนี้ก็ไม่ได้ เพราะจะไม่รู้จักพออีก... ควรจะตั้งเป็น ต้องทำให้ตัวให้รู้จักพอแบบพอดีๆ ไม่ให้มากขึ้นไป และไม่ให้น้อยลง