เคยได้ยิน ได้เห็น คนพูดคุยตอนจบของหนังว่าถ้าตัวเอก หรือตัวละครดีๆตายจะทำให้คนดูรับไม่ได้หรือเปล่าคับ?

"ถ้าจบแบบนี้คนดูรับไม่ได้แน่นอน"

หนังหรือละครหลายๆเรื่อง ถูกออกแบบมาให้คนร้ายต้องตายตอนจบ เพื่อความสะใจของคนดู? แบบนี้คนดูเลยรับได้... เพราะเหมือนได้รับการปลดปล่อย และสนองความรู้สึกที่เรียกร้องภายใน.... คนดีต้องมีความสุขตอนจบ คนร้ายต้องตายตอนจบ...

นี่คือ..... ความยุติธรรม ?

ผมชอบหนัง หรือละครที่เป็น Tragedy ... ไม่ใช่เพราะผมอยากเห็นคนดีตาย... แต่ผมรู้สึกว่ามันมีอารมณ์ในโลกของความจริงอยู่

ความจริงความยุติธรรม มันไม่เคยมีอยู่ในโลกนี้... ธรรมชาติไม่เคยมีความยุติธรรม... ธรรมชาติเพียงแต่สร้างความสมดุลย์...

ความยุติธรรมเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น สมมุติขึ้น เพื่อความสบายใจของตัวเองแค่นั้น... จริงๆแล้วมันไม่เคยมีอยู่เลย... ถึงแม้มนุษย์จะสร้างมันขึ้นมาแล้ว... มันก็ไม่เคยมีอยู่...

ถ้าเคยดูการ์ตูนเรื่อง Full Metal Alchemist (คิดว่าหลายคน สังเกตจาก blog เก่าๆ) การ์ตูนเรื่องนี้แฝงปรัชญาอยู่หลายประเด็น
จุดนึงที่การ์ตูนทิ้งไว้ตั้งแต่แรก และเปิดเผยทีหลัง... ถ้าคุณจำได้ ทุกๆตอนเวลาเริ่มเรื่อง Alphone จะพูดประโยคนี้

People cannot gain anything without sacrificing something. You must present something of equal value in order to gain something. That is the principle of equivalent trade in alchemy. We believed that was the truth of the world when we were young.

เป็นตรรกะการสร้างความยุติธรรมให้กับโลก...

We believed that was the truth of the world when we were young.

ตอนใกล้จบของการ์ตูนเรื่องนี้ ประโยคขึ้นต้นจะเปลี่ยนไป และนั่นคือ The truth of the truth ที่ตัวละครเรียนรู้ นั่นคือ โลกนี้ไม่เคยมีความยุติธรรม

ในโลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้กำหนดตามใจคนดู ที่จะให้คนดีมีความสุข และคนชั่วต้องตาย... แต่มันเป็นไปตามสิ่งที่มันจะเกิดขึ้น... ใครรู้?

จะมีคนบอกว่าผมไม่แคร์ว่าใครจะตาย ผมเลยไม่รู้สึกว่าหนัง ละคร หรือชีวิตจริงต้องจบแบบ Happy Ending

ผมแคร์... เพราะผมผ่านจุดนั้นมาแล้ว... ผมรู้แล้วว่ามันเป็นยังไง...

7 ปีก่อนผมรู้จักกับน้องคนนึง ผ่านสังคม Online เหมือนที่รู้จักหลายๆคนตอนนี้... ตอนนั้นผมอยู่ปี 3 ก็นั่งทำงานดึกๆ ก็นั่งคุยกับน้องคนนี้เรื่องทั่วๆไป น้องเค้าอยู่ม. 6 ... ก็เป็นคนนึงที่รู้จักทางโลก Online

น้องเค้าจะชอบงานเขียนของ สรจักร.... ขยั้นขยอให้ผมอ่าน...
ผมเป็นคนอ่านหนังสือช้า... เลยไม่ค่อยอ่านหนังสือมากเล่มเท่าไหร่...
ณ ตอนนั้นนอกจากหนังสือเรียน ก็จะมีแต่ 3 ก๊ก กับ เชอร์ล็อค โฮล์ม เท่านั้นที่ผมอ่าน....

น้องเค้าเลยพิมพ์มาให้ผมอ่าน... มันยาว... ผมก็เก็บไว้ไม่ได้อ่าน

โดนทวงหลายๆทีเข้า ผมก็เลยอ่านดู... มันก็สนุก น่าสนใจดี กับ Plot หักมุมตอนจบ และวิธีการเล่าเรื่อง

เราคุยกันต่อมาอีกหลายเดือน เกือบทุกๆคืนที่ผมนั่งทำงานอยู่ที่คณะฯ ส่วนใหญ่ก็คุยเรื่องทั่วๆไป เรื่องที่โรงเรียน เรื่องคอมฯ แนวคิด อนาคตผมก็เริ่มรู้จักน้องเค้ามากขึ้นเหมือนที่คุยกับหลายๆคนในเน็ท.... แต่ก็เริ่มรู้สึกว่าน้องคนนี้มีวิธีคิดที่น่าสนใจ เป็นตัวของตัวเองดี.... ตรงไปตรงมา... และคิดแบบที่ไม่ได้ตามสังคมส่วนใหญ่ที่มักจะชังจูงให้คนคิดตามๆกัน

จะว่าผมสนิทกับน้องเค้าก็ไม่ใช่ ก็แค่คุยกันถูกคอ... เหมือนคนอื่นๆที่ผมคุยบนเน็ท ผมไม่เคยคิดจะออกไปเจอตัวจริง

น้องเค้ายังพิมพ์เรื่องสั้นของสรจักรมาให้ผมอ่านเรื่อยๆ.... ผมก็อ่านบ้างไม่อ่านบ้าง

น้องเค้าพูดอยู่เสมอว่าอยากเป็นนักเขียน.... แต่ก็ไม่ได้อยากเป็นนักเขียนเป็นอาชีพหลัก... ดูเหมือนสรจักร จะเป็น idol ของเค้า

คือสรจักรเองอาชีพหลักเป็นเภสัช และนักเขียนเหมือนจะเป็นงานอดิเรกเสริม.... มันเลยเป็น model ที่น้องเค้าตั้งใจจะเป็น น้องเค้า Ent เข้าวิศวะฯ แล้วเรื่องนักเขียนคงเป็นเรื่องอนาคต

วันปีใหม่ปีนั้นผ่านไป... และผมก็เจอข่าวในสังคม Online ที่ที่ผมรู้จักกับเค้า.... น้องเค้าเสียชีวิตในวันสิ้นปีที่เพิ่งผ่านไปของปีนั้น

นาทีนั้นผมเลยได้รับรู้ถึงความรู้สึกแบบนึงที่ผมไม่เคยรับรู้มาก่อน.... จนถึงวันนี้มันเป็นครั้งแรก และครั้งเดียวในชีวิตที่ผมมีความรู้สึกแบบนั้น
ความรู้สึกที่เหมือนโดนเหวี่ยงแรงๆ แล้วมีอะไรมาโป๊กเข้าที่หัว.. แต่มันไม่เจ็บ... มันมึน.... แล้วก็ตามมาด้วยน้ำตา

หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ก็ประกาศผลการสอบตรงเข้ามอ. น้องเค้าก็ติดวิศวะฯ....

หลังจากปีใหม่มา ผมก็ซึมๆไป ไม่ค่อยพูดอะไรกับใครไปตลอด 1 เดือน พร้อมๆกับการเริ่มมีและอ่านหนังสือสรจักรทุกเล่มในห้องนอน

หลังจากนั้นมาถึงแม้ผมยังอ่านหนังสือช้าเหมือนเดิม... แต่ผมอ่านหนังสือเยอะขึ้นมาก.. ไม่เฉพาะหนังสือของสรจักร....
นอกจากนั้นผมเลยได้รับความรู้สึกแบบนึงลึกๆ นั่นคือความพลัดพรากคืออะไร... เวลาดูหนังผมเลยรับรู้ถึงความจากกันไปนิรันดร์ว่าความรู้สึกนั้นมันเป็นยังไง จุดนี้จึงเป็นคำคอบของ Blog ตอนนึงว่าทำไมการ์ตูนเรื่องนั้นถึงทำให้ผมเสียน้ำตา

ผมเคยคิดว่าจริงๆแล้วมันจะดีกว่ามั๊ย ถ้าผมไม่เคยรู้จักกับน้องเค้าเลย... เพราะผมจะได้ไม่ต้องรู้สึกแบบนั้น.... แต่สุดท้ายผมกลับคิดได้ว่า.... มันดีแค่ไหนที่ผมได้รู้จักกับคนคนนึงที่ผมรู้สึกดีๆกับเค้าได้ขนาดนั้น... สุดท้ายมันอาจจะจบลงด้วยความเศร้า... แต่ช่วงเวลาที่เราได้รู้จักกันมันก็คือคุณค่าอย่างนึงในชีวิต... ที่ครั้งนึงผมได้รู้จักกับคนคนนั้น

จุดนั้นเลยเป็นที่มาของประโยคประจำตัวผมประโยคนึง

คนเราถูกกำหนดให้ลาจากกัน ตั้งแต่วันที่เรารู้จักกัน

ตั้งแต่ประธมมาผมไม่ค่อยชอบวิชาภาษาไทย.. เวลาเขียนเรียงความ หรือแต่งกลอน เพราะผมเป็นคนไม่ชอบเขียน
การเขียนหนังสือ Flash เล่มแรก เลยมีส่วนที่ผมอยากเติมเต็มความฝันของน้องเค้าอยู่ด้วยประการหนึ่ง ตอนที่ลงมือเขียนหนังสือผมก็จะนึกถึงน้องเค้า... เอาหล่ะช่วยเขียนหน่อยนะ เพราะพี่เขียนอะไรไม่ค่อยเป็น
ตรงนั้นเป็นจุดนึงที่ผมเป็นนักเขียน.... ซึ่งอาจจะไม่ตรงแนวกับที่น้องเค้าอยากจะเป็นเท่าไหร่....
แต่อย่างน้อยผมก็ค่อนข้างพอใจกับสิ่งที่ออกมา และจุดนั้นก็เป็นจุดสำคัญจุดนึงในชีวิตที่มีค่ากับชีวิตผมมากๆทุกวันนี้

ตอนที่ผมอยู่เมืองไทย..ปกติเช้าวันที่ 13 ตุลา... จะตื่นเช้าไปตักบาตรให้น้องเค้า เพราะเป็นวันเกิดของเค้า
แต่ตั้งแต่มาอยู่เมกาก็ไม่ได้ทำ... นอกจากวันที่ 13 ตุลา ก็จะเป็น 31 ธันวาอีกวันนึง ปีก่อนผมกลับไปเมืองไทยช่วงนั้นพอดี
ก็เลยตื่นเช้าไปตักบาตรหลังจากที่ไม่ได้ทำไป 2 ปี....